SAHANA'S DAGBOEK
Haar doel is helder: via de training zelfstandigheid opbouwen, blijven groeien en een toekomst creëren waarin ze haar familie én andere meisjes vooruithelpt.
Sahana groeide op in een gezin van dertien leden in Humla, waar onderwijs niet vanzelfsprekend was. Door haar inzet en vastberadenheid maakte ze toch haar school af, al moest ze dromen over een vervolgstudie in de wetenschap loslaten vanwege geldgebrek. Met steun van haar omgeving vond ze de weg naar de Female Trekking Guide Training van EWN in Pokhara. Hier bouwt ze nu aan een toekomst als zelfstandige vrouwelijke trekkinggids. Lees hier haar verhaal:
Mijn naam is Sahana Budha. Mijn vaste woonplaats is Humla, in de provincie Karnali. Ik ben 24 jaar oud en mijn familie bestaat uit mijn ouders, broers en zussen en andere familieleden, samen zijn we met dertien personen.
Toen ik in klas 3 zat, vroeg mijn vader of ik naar de stad wilde voor mijn studie. Dat maakte me blij, maar ik was ook bang omdat ik geen idee had hoe het leven in de stad zou zijn. Veel vragen kwamen in me op. Mijn vader zei echter dat ik pas na klas 6 zou gaan.
Tijdens klas 4 vroeg mijn vader of ik het examen voor klas 5 eerder wilde doen. Ik zei vol vertrouwen ja. Het examencentrum lag vier uur van mijn huis. Ik deed examen bij het onderwijsbureau in Simkot, Humla, en keerde daarna terug naar huis. Een maand later kwamen de resultaten: ik was geslaagd. Daarna verhuisde ik naar het Himalayan Remote Hostel in Simkot om daar verder te studeren. Kort daarna pakte ik mijn spullen en vertrok erheen. Ik woonde in het hostel, waar de leraren en het personeel goed voor me zorgden. Ze hielden van me, waarschijnlijk omdat ik een van de jongsten was. Ik volgde altijd hun advies en in ruil daarvoor gaven zij me veel aandacht en steun.
Tijdens vakanties mochten mijn vrienden en ik met verlof naar huis. Er woonden in totaal 24 studenten in het hostel en we sliepen met zes personen op een kamer. We deelden ons eten en aten samen. Uiteindelijk haalde ik mijn SLC (Grade 10). Ik koester nog steeds de mooie herinneringen aan mijn tijd daar. Omdat ik veel oudere zussen had, hoefde ik niet door alle moeilijkheden heen te gaan. Als jongste werd ik veel verzorgd.
Toen ik in klas 11 kwam, moest ik mijn geboortestreek verlaten en naar een ander district verhuizen om te studeren. Ik was gepassioneerd over natuurwetenschappen en had besloten dat als ik geen science kon studeren, ik helemaal niet zou studeren. Zelfs toen ik ziek was, gaf ik mijn studie niet op. Ik werd vaak ziek, maar bleef doorgaan en slaagde uiteindelijk voor klas 12. Ik had altijd een sterke wens om een Bachelor in Science te volgen, maar door de financiële problemen van mijn familie kon ik niet verder leren. Ik besefte dat we soms onze dromen moeten loslaten vanwege omstandigheden buiten onze controle. Ik begreep ook dat ik mijn ouders niets kon verwijten, want zij hadden hun eigen worstelingen, en het was mijn verantwoordelijkheid om hen te steunen.
Toen ik voor het eerst de term “trekking” hoorde, was dat helemaal nieuw voor mij. Ik vroeg me af wat het was, hoe het werkte en of vrouwen ook trekkinggids konden worden. Later leerde ik er meer over via mijn oom en hoorde ik over een trainingsprogramma voor trekkinggidsen. Ik belde EWN en gaf mijn interesse door. Zij verwelkomden mij, en nu ben ik hier in Pokhara om deel te nemen aan het Female Trekking Guide Training-programma.
Ik ben erg blij dat ik deel uitmaak van deze training. Ik vind het interessant en kijk ernaar uit om nog meer te leren. Ik wil iedereen die mij tot dit punt heeft geholpen oprecht bedanken.
“In de toekomst wil ik een succesvolle vrouwelijke trekkinggids worden en op eigen benen staan na het afronden van deze training.”